Lekcja gry na gitarze Balthazar Klossowski de Rola

Lekcja gry na gitarze Balthazar Klossowski de Rola

Chciałem od razu zyskać sławę, choćby dlatego, że potrzebowałem pieniędzy, a jedyną metodą na zyskanie sławy w Paryżu było wywołanie skandalu – mówił o natchnieniu i inspiracji do namalowania obraz “Lekcja gry na gitarze” Balthazar Klossowski de Rola.
Doceniamy, że artysta szczerze zwrócił uwagę na to, co go inspiruje do tworzenia.

Miłość w sztuce Malarstwo Rzeźba Film Literatura, Iwona Czarkowska, Bielsko-Biała, 2016

Najlepsze filmy obejrzane w 2022 r. [RANKING][AKTUALIZOWANY]

1. Trzy billboardy za Ebbing, Missouri, reż. Martin McDonagh

Czy gorycz, żal, smutek strat i doświadczeń życiowych mogą prowadzić do czegoś pozytywnego, do otwarcia się na drugiego człowieka? Czy nienawiść może przeobrazić się w miłość? Czy z zaburzeń osobowości i niedojrzałości wykwitnie kwiat, nie chwast? Współczesne poradniki “jak żyć”, memy internetowe “najważniejsze jest serduszko, reszta się nie liczy” oraz telewizje śniadaniowe “przepis na wielkanocny mazurek wprost od… (tu wstawić nazwisko kuchcika z TV) zapewniają, że nie. Najpierw trzeba pokochać siebie, swoje życie, pasje i takie tam pierdolenie.

Tymczasem Martin McDonagh w “Trzech billboardach za Ebbing, Missouri” przekonuje, że żółta od żółci nienawiść może przejść bynajmniej niepłynnie w chęć zjedzenia z kimś hamburgera na przykład, bo nie chce ci się już samotnie zmagać z niesprawiedliwością świata, zaborczą matką, samotnością lub cieknącym kranem. Kran naprawimy, jak zjemy.

Już jechałeś tramwajem z kolegą podpalić chatę nauczycielki syna, bo postawiła jedynkę suka, ale się rozmyśliłeś, bo dobrze wam smakuje wspólna wódka. Dzieje się to bez polubienia siebie i zrobienia czapki na drutach.

Daję 6/6

2. Jeszcze nie wieczór, reż. Jacek Bławut

Najbardziej seksowne polskie aktorki [RANKING] [AKTUALIZOWANY]

1. Dorota Kamińska

Dorota Kamińska w “Karate po polsku”

“Karate po polsku” oglądałem oczywiście dla Zbigniewa Buczkowskiego w roli lokalnego rzezimieszka, ale przede wszystkim dla Doroty Kamińskiej.  Warto trenować karate, żeby zaimponować takiej kobiecie.

Jako Krystyna Chojnowska w serialu “Trapez”
Czytaj więcej…

Historia firmy E. Wedel

Karola Wedla, 32-letniego obiecującego cukiernika, ściągnął z Berlina do Warszawy Karol Grohnert, który w tamtych latach XIX wieku miał już małą fabryczkę słodyczy przy Danielewiczowskiej. Karol Wedel szczycił się rzadkimi jak na tamte czasy umiejętnościami. Umiał wyrabiać czekoladę. 

Niemiec już po sześciu latach rozstał się ze swoim wspólnikiem i w 1851 roku założył własny własną cukiernię i warsztat produkcyjny. Data ta nawet dziś widnieje na każdym opakowaniu wedlowskich wyrobów. Firma, marka i jej wyroby przetrwały ponad 150 lat, co w polskich warunkach zaborów, powstań i wojen, jest rzadkim osiągnięciem. Umieszczamy rodzinę Wedlów – Karola, a szczególnie jego syna Emila w gronie najwybitniejszych ludzi ziem polskich.

Firma działała przy ulicy Miodowej, róg Kapitulnej. Subiekci, wyobrażamy sobie takich jak w “Lalce” Bolesława Prusa, ubranych w surduty, oferowali karmelki, ciasta, poncz, kakao, oczywiście czekoladę twardą i do picia. 

Interes zaskoczył i dobrze się kręcił. Karol Wedel. Przedsiębiorca szybko wybudował kamienicę przy ulicy Wielkiej. Sprzedał ją, a w 1869 r. kupił od Karoliny Guzowskiej kamienicę przy Szpitalnej.

Zabudowania w głębi działki od około 1876 mieściły fabrykę wyrobów cukierniczych “E. Wedel”. W 1893 r. w narożniku działki wzniesiona została kamienica (Szpitalna 8), przez którą prowadził główny wjazd na posesję. W XX w. do posesji została dołączona tylna część działki Szpitalna 6 (należąca do ojca Emila Wedla – Karola, a następnie do jego spadkobierców), na której zostały wzniesione nowe oficyny.
Produkcja słodyczy została przeniesiona w końcu lat. 20-tych XX w. do nowej fabryki przy ul. Zamoyskiego na Pradze. Źródło: warszawa1939.pl

Karol Wedel był i uważał się za Niemca. W 1861 roku cukiernicy warszawscy ofiarowali składki na msze patriotyczne. Wedel się wyłamał, za co zdemolowano mu cukiernie. Szkody szybko usunięto, firma podjęła działalność. Incydent poszedł w  niepamięć.

Emil Albert Fryderyk Wedel, syn Karola,  został współwłaścicielem firmy w wieku 31 lat, w 1872 roku, w dniu swego ślubu z Polką – Eugenią Bőhme. W 19980 roku Wedlowie pozbyli się cukierni przy Miodowej, by całą działalność skoncentrować na Szpitalnej. Wedel rozwijał firmę od Szpitalnej w kierunku Wareckiej. Znaczną część wzdłuż ulicy Górskiego Wedel kazał obsadzić drzewami owocowymi i innymi. Wedel lubił ogrody, interesował się zielarstwem.

To w tamtym czasie powstała słynna narożna kamienica na rogu Szpitalnej wedle projektu Franciszka Baumanna. Na parterze secesyjnej kamienicy znalazł się duży sklep, który Wedel otworzył 11 listopada 1894 roku. Czynny jest do dziś.

Inny znany sklep mieścił się na Marszałkowskiej, na rogu Chmielnej. Reklamował go już nieco później neon przedstawiający chłopca z czekoladą na zebrze. Wizerunek chłopca na zebrze stworzył w 1926 roku  Leoneo Cappiello. Firma Wedel nadal wykorzystuje ten motyw. Emil Wedel przejawiał cechy nowoczesnego przedsiębiorcy. Wedlowskie wyroby zaczęto podrabiać, dlatego cukiernik szybko zabezpieczył prawnie znak towarowy będący jego podpisem. Dobrze znany także dziś:

„Od dnia dzisiejszego każda tabliczka czekolady, pochodząca z mojej fabryki, opatrzona będzie na sobie we własnoręczny mój podpis. Wszelkie zatem czekolady nieopatrzone w stemple mojej fabryki i niemające na etykiecie mojego podpisu, uważane być powinny za niepochodzące z fabryki podpisanego”.

W 1908 roku szybko rozrastająca się firma przekształciła się w Fabrykę Cukrów i Czekolady E. Wedel  i Syn, Spółka Akcyjna. Kilka lat później Wedel kupił dużą działkę przy ulicy Wołowej (dzisiejszej Zamoyskiego), aby  postawić tam nową fabrykę. 

Na przeszkodzie rozbudowy słodkiego biznesu stanęło pewnie przede wszystkim podejście Emila Wedla do interesów. Chciał znać wszystkich swoich pracowników i ich rodziny, jeść z nimi posiłki:

Nie mam chęci ani zamiaru powiększać fabryki, bo ja chcę znać naprawdę wszystkich moich pracowników, z nimi pracować, jadać i bawić się”.  

Chciał z okien swego balkonu w kamienicy na Szpitalnej widzieć przydomowy ogród. Nostalgiczne i mało ekspansywne podejście Emila ograniczało rozwój spółki. Cały ratunek w synu – Janie.

Zanim Jan przejął interes, studiował chemię, inżynierię w Niemczech i Szwajcarii. Biegle opanował niemiecki, francuski i angielski. Po powrocie do kraju nie przejął firmy od ojca, ale zaczął pracować w zakładzie jako… robotnik. Poznawał firmę od podszewki. 

Po śmierci ojca w 1919 roku Jan przejmuje fabrykę, bierze jako wspólników swoje siostry Eleonorę i Zofię i tworzy spółkę “Fabryka Czekolady E. Wedel, Spółk Akcyjna”. Zrywa z konserwatywnym podejściem rzemieślniczym podejściem do biznesu swego ojca, choć firma nadal produkowała słodycze na Szpitalnej.

Szef dbał o pracowników. Wypłacał 13. i 14. pensję oraz nagrody bożonarodzeniowe. Jedli oni posiłki w firmowej stołówce, a naw czasy wyjeżdżać do zbudowanego przez firmę ośrodka nad Świdrem. Prowadził żłobek i przedszkole dla pracowników. Pracownicy mieli dostęp do opieki medycznej na terenie zakładu. 

Jan Wedel zaczął w 1929 roku budowę fabryki na Pradze, dziś ulica Zamoyskiego. Czekolada Wedla podbiła Polskę i Europę. 

Jakość wyrobów po stronie zakupów i wyrobów gotowych była dla Jana Wedla najwyższym priorytetem. Dostawcy, którym dwukrotnie wytknięto uchybienia w jakości, byli natychmiast skreślenie ze współpracy. Prezes codziennie przemierzał wszystkie działy fabryki, osobiście dopilnowując produkcji. Raz wycofał ze sprzedaży dzienną produkcję biszkoptów, bo dopatrzył się uchybień.

Jednocześnie alergicznie reagował na marnotrawstwo, zwracając uwagę na marnujące się arkusze papieru czy nawet kawałki sznurka.

Jej szef planował zakup plantacji kakaowca, by zapewnić sobie dostęp do surowca i uniezależnić od wahań cen.Wybuch II wojny światowej zniweczył te plany. Samą wojnę spółka przeszła względnie suchą stopą. Prezes ochronił załogę przed głodem i łapankami.

Położoną na Pradze fabrykę ominęła powstańcza zawierucha 1944 roku oraz systematyczne unicestwienie miasta przez Niemców. P