Najlepsze obrazy mojego życia [RANKING] [AKTUALIZOWANY]

1. Kobieta leżąca na plecach, znużenie, Henri de Toulouse-Lautrec, 1896, Muzeum Orsay, Paryż

Jestem metodą na głoda moich dzieci
Jestem rachunkiem za prąd
Jestem ratą do banku

Mogę lodowcem sięgać chmur
Mogę Niagarą spadać w dół
Mogę jak Etna zbudzić się
Więc nie złość mnie

Jestem nogami
Piersiami
Wnętrzem
bez Duszy

Jestem kobietą
Wodą ogniem burzą perłą na dnie
Wolna jak rzeka
Nigdy nigdy nigdy nigdy nie nie poddam się

Noszy rajstopy Adrian
Nie doświadczam przemocy
Nikt mnie nie bije

Jestem perłą na dnie
Jestem prześcieradłem
Jestem kobietą

Nigdy nie poddam się*

On czeka w domu z kolacją

2. Szał, Władysław Podkowiński, 1894, Muzeum Narodowe, Kraków

Kiedy Władysław Podkowiński upublicznił obraz w 1894 r., w Warszawie zapanował szok i szał. Tematyka obrazu nijak nie przystawała do bogobojnej, ojczyźnianej, religijnej. Obraz w “Zachęcie” zobaczyło 12 tysięcy osób. Skąd pomysł i wykonanie “Szału uniesień” (początkowa nazwa obrazu).

Malarz popadał w depresję, która nabrała jeszcze czarniejszych barw po rozczarowaniu miłosnym. Dla niektórych obraz przedstawia Ewa Kotarbińską, którą malarz podczas letniego pobytu w pałacu w Chrzęsnem pod Warszawą.

Podkowiński odarł kobietę i konia z wcześniejszych motywów malarskich. Koń już nie orał, koń już nie brał udziału w bitwie. Kobieta nie roniła już łez nad losem Polski, ale czule obejmuje szalonego, stającego dęba konia. Niech każdy kojarzy z czym chce.

Więcej o Władysławie Podkowińskim i jego drodze artystycznej: „Szał uniesień”. Obraz pełen tajemnic

Czytaj też...

(Wizyt: 55 razy, 1 dziś)
Bookmark the permalink.

Comments are closed.