Serial “Żywioł Saszy” [RECENZJA]

Otwierasz lodówkę, a tam Magdalena Boczarska. Gra w popularnych i kasowych produkcjach ostatnich lat. Ostatnio widziałem w “Żywiole Saszy – Ogień”.

Fot. Żywioł Saszy na FB


Pani Magda wciela się tam w Saszę Załuską, policyjną profilerkę. Zaczyna się słabo.
Wprowadza się z córką do mieszkania w Sopocie, które wygląda jak scenografia filmowa. Scenografia gra scenografię.
Za chwilę wyprowadza się już bez córki do Łodzi, by pomóc tamtejszej policji rozwikłać zagadkę podpaleń w mieście. Kilka słabości wyłazi na wierzch.
– Wykształcona pani psycholog z doświadczeniem w Scotland Yardzie, as profilerów, dedukuje na poziomie późnego liceum. Na przykład: znajdź na zdjęciach z miejsc podpaleń kilka łączących je punktów wspólnych wskazujących na sprawcę.
– Rozmowy z taksówkarzami tak szeleszczą papierem, że bardziej się nie da. Najtrudniej ułożyć najprostsze dialogi.
– Do rozwikłania zagadek Sasza nie potrzebuje wtopić się łódzki tłum i odrapane kamienice. Fascynującą Łódź widzimy jak Warszawę w “M jak miłość”. Widok na Pałac Kultury i starówkę z plaży na Pradze Północ lub z mostu Świętokrzyskiego.

Magda Boczarska nie ratuje talentem swojej słabo wymyślonej i napisanej roli. Zapowiadają się dobrze Andrzej Konopka i Arkadiusz Jakubik, ale widzą w co się gra lub nie – i gasną. Którędy do kasy?

Boczarska zagrała w stylu znanym z serialu “Zbrodnia”. Dużo uśmiechu, rzucania dużymi oczyma na lewo i prawo. – Bratanku, jak ty wyrosłeś. Ciocia Magda pozdrawia z drugiego krańca stołu.

Jak to z rodziną przy stole. Raczej nic nas mocno nie zaskoczy, ale nudy też nie będzie.

Daję 3+ w sześciostopniowej skali.

“Żywioł Saszy – Ogień”, serial TVN, 2020, reż. Kristoffer Rus

Patointeligencja

Absolwenci warszawskiego Batorego narzekają na swój pożałowania godny los – mieszkanie w trzypiętrowym domu, wakacje all inclusive i zajęcia pozalekcyjne. Z obrzydzeniem d…ją koleżanki na wycieczkach, wciągają kreskę i piją Harnasia na ławce w parku.

 
Przy tym nędznym życiu idealnie wysmażone wydaje się bytowanie na kwadracie bez łazienki na Brzeskiej, pchanie palet przez Biedrę i użeranie się z klientelą z “patointeligencji”. Autentyczne życie zaprasza. Komornik, chwilówki i sterczenie w krzakach przy Wschodnim z butelką Tatry Mocnej – w pakiecie.
Ja, absolwent elitarnego praskiego – wiem, nie liczy się – XIX L.O. im Powstańców Warszawy, wyrażam głębokie oburzenie treścią i wymową utworu, ponieważ zawiera on wiele nieprawdziwych informacji. Kreski na wycieczkach nie wciągaliśmy. “Nie ma na to zgody Polek i Polaków”.
 
“Patointeligencja” trąci banałem w modnym, dobrze zaprojektowanym opakowaniu. Bananowa młodzież na rapowo. Prowokacja szyta, tylko cienkich nici nie dowieźli. Zabrakło dystansu, humoru też poskąpili, choćby i takiego jak na poniższym memie.
 
Jednowymiarowe, płaskie, bez odcieni. Jak nowy smartfon.
Bądź z bliskimi blisko na święta. Pokaż im, jak bardzo ich kochasz, kup…
Jingle bells.
Ale wyświetlenia lecą, kaska i sława też, i elo.

“Ślepnąc od świateł” [RECENZJA KSIĄŻKI]

Gromkimi brawami powitajmy na scenie Jakuba Żulczyka, odkrywającego przed państwem Amerykę, świat ze skrzyżowania Mazowieckiej ze Świętokrzyską, apartamentów na Saskiej Kępie, kipiących niedyskretnym bogactwem willi w Wilanowie. Oto autor powieści “Ślepnąc od świateł”. Żulczyk się kłania, przyjmuje uściski, poklepywania i dyplomy. I gdy już odbierze nagrody, autograf złoży na stronie tytułowej egzemplarza kupionego w promocyjnej cenie, jedziemy metrem do domu i między Wierzbnem a Młocinami zagłębiamy się w lekturę. Nie bardzo jest w co się zagłębić.

Jacek, diler kokainy z Warszawy oprowadza nas po świecie swoich przemyśleń oraz szlaku handlowym. Jeśli chodzi o pierwsze, przepraszam, że się wymądrzam, na cale 520 stron powieści znalazłem zaledwie trzy cytaty godne wynotowania, przekazania bliźnim, choćby jako rekomendację do przeczytania tej książki.

Obchód po rejonie handlowym Jacka ma być trochę pretekstem do pokazania nocnego życia warszawiaków, a bardziej – do zajrzenia za kulisy przestępczego świata.
Pierwszy powód, jeśli oczywiście taki był, kończy się już na starcie, ponieważ na kartach książki nie znajdziemy nadziei, leków i zgryzot nauczycielek, hydraulików, sprzedawczyń z “Fresh marketu”, które nie mają jak wrócić do domu po 23 i że nikogo to nie obchodzi. Ostatni autobus odszedł piętnaście minut temu, cholewka znów się oderwała od buta z CCC. Chrześniak ma za tydzień urodziny, a Ewelina sama za pokój musi zapłacić, bo współlokatorka się wyprowadziła bez słowa. I pi.. telefonów nie odbiera.
Więcej o Polakach dowiedziałem się z ‘Alternatywy 4″ Stanisława Barei.

To może warszawska gangsterka mnie czymś zaskoczy. Niespecjalnie. Piotr, szef Jacka, akurat handluje kokainą, ale równie dobrze mógłby mieć hurtownię budowlaną lub sprowadzać auta z Niemiec. Trochę choleryk, trochę niby czuje się lepszy od innych, ale to pozornie, on po prostu świata innego nie zna poza swoim, więc oczywiście dziewczęta w Sopocie – tak, ale żadnych tam wycieczek niepoprawnych politycznie, że pedały, brudasy i lewaki.
Takich kolesi spotkasz, jak budujesz dom. I też dajesz sobie z nimi radę. Albo nie. Ale co w tym nowego? “Ślepnąc od świateł” odkrywa też, że nie wszystkie dziewczyny pracują w “Żabkach”. Niektóre radzą sobie znacznie lepiej i nie mieszkają ze współlokatorkami. Mają mężów biznesmenów i parkują suvy na podjeździe z kostki brukowej. Czym ich życie różni się od dziewczyn ze sklepów spożywczych? Poza kasą, rzecz jasna.

To może psychopatyczny Dario przeraża mnie czymś niemożebnie, że po nocach się pocę. Bardziej boję się wizyty u proktologa.

Kierujemy się do podsumowań. “Ślepnąc od świateł” to znakomita lektura dla wszelkich ludków z mieszkań na kredyt za pół miliona. Ostatnim szaleństwem, jakiego dokonali, jest upicie się w Turcji na all inclusive. Podpalenie dużego śmietnika z workami po weekendzie ciągle przed nimi, ale można wcielić się na chwilę we Franza Maurera czy kogoś tam, czytając “Ślepnąc od świateł”.

Przypomniał mi się żart. Siedzą dwa szczury na wysypisku śmieci.
– Dobra ta książka.
– Tak, ale film był lepszy.

O szczurzym smaku przeczytaj tutaj.

Daję trzy plus  w sześciostopniowej skali.

„Ślepnąc od świateł”, Jakub Żulczyk, Świat Książki, Kraków 2018

(ilustracją recenzji jest okładka wcześniejszego wydania powieści)

“Ślepnąc od świateł” [RECENZJA FILMU]

Lubię filmy, które opowiadają o życiu to, co już wiem, ale w nowy sposób. A jeszcze bardziej targają duszę mą te, które otwierają drzwi nieznanych światów. Ale to już kategoria “genialne”. “Ślepnąc od świateł” aspiruje do pierwszej grupy. Pozornie to film gangsterski opowiadający o przedświątecznym tygodniu warszawskiego dilera kokainy – Kuby (Kamil Nożyński), jego szefa Jacka (Robert Więckiewicz) oraz wychodzącego właśnie na wolność byłego wspólnika Jacka – Darka (Jan Frycz).

Korzystając z dialogów, charakterów ludzkich ze świata gangsterskiego, opisywanych przez prasę wydarzeń, opowiada trochę o życiu w ogóle: Próba kontroli tego, czym kierować chcemy, zazwyczaj spełza na niczym. Zawsze dzieje się coś nieprzewidzianego, na co nie jesteśmy przygotowani. Rozdarci jesteśmy między tym, na co wpływ mamy, a tym, co jest poza zasięgiem. Jak odróżnić jedno od drugiego? Film na pytanie nie odpowiada. Nie chce? Nie umie? Ale je stawia.

Niektórzy widzowie i krytycy zachwycają się zdjęciami Warszawy. Naprawdę? Obraz “miasta mojego” w “Ślepnąc od świateł” dostosowuje się do scenariusza, coś w stylu thrillera “Siedem”. Ciemno, deszcz pada, wieje. Jeśli miała to być reklamówka Warszawy, to leży w błocie jak torebka z Biedronki. Zupełnie jak w bożonarodzeniowych reklamach. Jak copywriter nie ma pomysłu, daje słowa “magia świąt”. Przyszło mi do głowy, że czołówka serialu przypomina “Skyfall”, ale miasta, w których dzieją się przygody Bonda, chcesz odwiedzić. Kto zechce poznać Warszawę? Twórcom trochę zabrakło odwagi. Bo serial niby dzieje się w Warszawie, ale producenci wystraszyli się, czy ktoś poza Polską będzie chciał oglądać film znad Wisły. Jakie to polskie, jakie to nasze. Miałeś chamie złoty róg.

“Ślepnąc od świateł” właśnie najwięcej mówi o nas, Polakach. Celebryta, poseł, policjanci, wpływowi biznesmeni za tekturową, chybotliwą sceną oficjalnych ról chowają moralną pustkę, brak wiedzy i podstawowych manier. Nikodem Dyzma nie umiera nigdy. Najprawdziwsze jak zwykle są dziwki. “Ten syf może zmyć tylko potop”, rapuje w filmie jego reżyser Krzysztof Skonieczny.

Gra naturszczyka – debiutującego przed kamerą Kamila Nożyńskiego – kojarzyła mi się z Al Pacino z „Ojca Chrzestnego”. Nie stawiam na równi i nie porównuję obu filmów, ale coś mi się zdaje, że Nożyński miał zagrać w podobnym stylu. Tylko po co? Przecież to nie on rozdawał karty w gangstersko-politycznym świecie. Wycofany, wykształcony, wysportowany, tajemniczy, niezdradzający emocji Kuba jawi się zbyt charyzmatycznie jak na sprzedawcę kokainy, w sam raz na przywódcę gangu, którym w tym filmie nie jest. Bo ma dobrych konkurentów.
Jego choleryczny szef Jacek sprawdza się bardziej, bo Więckiewicz zagrał krwiście i wyraziście. Monolog o depresji ma szansę przejść do kultowych tekstów polskich filmów. Równie pierwszorzędnie wypadł Jan Frycz. Psychopatycznego “Daria” nikt nie chciałby spotkać na swojej drodze. Ale czy z tej genialnej gry coś w filmie wynika? Niewiele. Ale sam kunszt aktorski – palce lizać.

Resumując. Świat gangów narkotykowych przekonuje autentycznością. Obraz nas Polaków – niedokończony, ale i tak smutny. Pocztówka z Warszawy – przyszła pomięta, mokra i zabłocona. Gra aktorska Jana Frycza, Roberta Więckiewicza, dodatkowo Janusza Chabiora – palce lizać. Tort zjedliśmy, ale wisienki nie dali.
Daję cztery na sześć.

“Ślepnąć od świateł”, 2018, reż. Krzysztof Skonieczny, 8 odc., HBO GO

Sztywniutko!

Podchwyciliśmy je z Kubą Żulczykiem z ulicy, to moja mutacja zwrotu “na sztywno”, czyli potwierdzenia czegoś na 100 procent. Zdrobnienie wydało się nam się chwytliwe i zabawne. Używa go właśnie Piorun. Znam wielu hiphopowców i z obserwacji tego środowiska stworzyłem postać hybrydę, archetyp. Przygotowałem się do tej roi, przypakowałem dwadzieścia kilo, dorobiłem sobie te wystające zęby u protetyka, nagrałem dwa utwory ze świetnym hiphopowym warszawskim składem. Do tego nakręciliśmy Piorunowi teledysk do serialu.

Skonieczny. Detonuje bomby, uderza jak piorun – rozmowa z Krzysztofem Skoniecznym, reżyserem, scenarzystą, “Gazeta Wyborcza”, 7 grudnia 2018 r.,

“Bezsenność w czasie karnawału” [RECENZJA]

Z panteonu wybitnych Polaków najbardziej tęsknię za Januszem Głowackim, Zbigniewem Nienackim i Martą o blond włosach, małych piersiach i dużym tyłku. Albo na odwrót, choć włosy rzeczywiście były blond, a na dodatek do połowy pleców. Tęsknota za Martą wydaje się oczywista i nie wymaga dodatkowych wyjaśnień.

“Bezsenność w czasie karnawału”, Janusz Głowacki

Z Nienackim też nie mam większych wątpliwości, bo współpracował z SB, uganiał się za nastolatkami, ale w książkach akurat o tym nie pisał. Szkoda. Bajał o harcerzach dzielnie tropiących skarby, dbających o przyrodę ojczystą i zwalczających wszelkie objawy handlu dziełami sztuki z “drugim obszarem płatniczym”. Przez chwilę zastanawiałem się, o czym dziś tworzyłby Nienacki. Nie wiem.

Porzucam myśl, bo miało być o “Bezsenności w czasie karnawału”, ostatnich zapiskach Janusza Głowackiego zebranych i opracowanych przez Olenę Leonenko-Głowacką. Ostatnich zarówno w sensie chronologicznym, jak i znaczenia – mocno osobiste pożegnanie się z czytelnikami bez podlizywania się, dziękowania i modlitwy.

Głowacki Nienackiemu do pięt nie dorasta, bo nie donosił, lubił dziewczyny i chwalił się tym w książkach. O Głowackim mógłbym powiedzieć, że jego książki “skrzą się” ironią, mienią sarkazmem i przytłaczają tragizmem. Otwierają oczy, pchają do jeszcze bardziej wzniosłych czynów, rozbudzają miłość do literatury i tego typu frazy na poziomie wczesnego liceum. Ale jest zupełnie inaczej, o czym ciut niżej. Co w ogóle nie znaczy, że mądrzej czy lepiej.

Chyba każdy spotyka w życiu jedną, a najwięcej trzy osoby, które czytają z duszy drugiego człowieka jak z otwartej księgi. Na nic zdają się kłamstwa opakowane w nic jak lejsy paprykowe, cytaty wyjęte z fejsbukowych memów i gorące zapewnienia, że cieszą cię niesamowicie małe i duże sukcesy bliźnich, kiedy akurat zawiść i zazdrość zaliczają się do twoich czołowych zalet.
Tymi wróżkami, medium może być ojciec, matka, a nawet bardziej, własna sąsiadka. Ksiądz, kochanka, żona, a w końcu – i to najbezpieczniejsza wersja: książka. Inny człowiek, to wiadomo, przeczyta duszę, niby chcę ją uleczyć, do rany przyłożyć, ale na koniec wywlecze jej tajemnice jak Adolf sekrety Pana Kleksa. Zdradzisz kochance, ile zarabiasz, ta jeszcze żonie powie i życie zmarnowane. A tak masz na podorędziu Głowackiego i Nienackiego, bo Marta wyszła za mąż, ma dzieci i torbiele na jajnikach.

Nikogo to nie interesuje, a nawet gdyby, to i tak nie zdradzę, co wyczytał we mnie Głowacki. Do dziś byłem pewien, że to ja czytam Głowackiego, ale doniosłe przemyślenia na podłodze w łazience podczas nomen omen bezsennej nocy z “Bezsennością” pozwoliły mi pojąć, że to Janusz Głowacki odczytał moje nastroje, zaniechania i tęsknoty. I żeby w końcu Lewandowskiemu noga się powinęła.

“Bezsenność w czasie karnawału” trochę przywodzi na myśl “Z głowy”. Jest w niej tyle samo sarkazmu, ironii i błazenady co w sławnej powieści, autobiografii, ale więcej wesołego tragizmu. Głowacki zabrał mnie w swoją ostatnią drogą, ale kondukt bardziej wygląda jak orszak weselny, w którym za autami  hałaśliwie ciągną się łańcuchy puszek po żubrach, lechach i dębowych. W tym przypadku są to wspomnienia o Himilsbachu i Maklakiewiczu, Tadeuszu Konwickim i innych literatach, kwiaciarce z Krakowskiego Przedmieścia, barach Nowego Jorku oraz o niegdysiejszych rozpustnicach, dziś emerytkach, co blokują wnukom mieszkania w dobrym punkcie Warszawy. Głowacki ostatnią drogę zamienia w wesołą stypę. Usiądźmy na grobie i wypijmy po jednym, bo piździ.

Tak Głowacki wspomina ostatnie chwile swojej matki, ale pasuje do kondycji człowieka w ogóle:

– Mój Boże, Janku, jak to szybko poszło.
A mówiła o osiemdziesięciu pięciu latach. Wtedy mi się to wydawało bardzo długo, teraz już nie. Powiedziała też: “Mój Boże”, choć dawno zerwała z religią, bo nie mogła wybaczyć Bogu tego, co zrobił z Hiobem. Obie koszmarne wojny jakoś mu wybaczyła. Rozstrzelanego jako zakładnika swojego ojca i zamordowaną w jakimś obozie matkę też. To, że jej mąż kochał całym sercem swoje kochanki i przez to umarł, a astma tylko pomogła, że ja wyemigrowałem z córką do Ameryki i zostawiłem ją samą – też. A Hioba nie. Taka jest przewaga mitu nad całą resztą.

Życie jest bajką. Czasem wesołą, czasem tragiczną. Farsą. Dawno temu w Ameryce ogłosili konkurs na sobowtóra Charliego Chaplina. Oryginał też się zgłosił, ale odpadł. Głowacki na swojego sobowtóra się nie zgłosi, ale następców nie widać. Szukam. Proszę o listę książek, bo tymczasem pierwsze miejsce najlepszych książek mojego życia nadal zajmuje “Z głowy”.
“Bezsenność w czasie karnawału” może by się nadawała, ale jednak widać, słychać i czuć, że to robota nie dokończona, szkic, wersja robocza. Czyli trochę jak w życiu. Kończy się ono zazwyczaj co prawda po obiedzie, ale przed deserem.

Jak każdy człowiek przyzwoity, ludzi przegranych nie lubię wprost wyjątkowo, a dobroci to już mi nikt zarzucić nie może, poza wróbelkami. A zapisuję to wszystko naumyślnie z nadzieją, że wywołam u czytających poczucie nie żeby zaraz zrozumienia, ale wyższości. To już coś, bo takie poczucie, że się jest lepszym, pomaga, daje sporo radości i nadaje sens życiu. No nie aż tak jak zemsta, chęć odwetu, nienawiść, bo one to już bardzo pomagają. I człowiek nawet nie zauważy, jak to życie przyjemnie i szybko przeleciało.

Daję cztery za treść, cztery za formę, bo choć krótkie lubię, to jednak za krótko też niedobrze. Ogólnie: cztery na sześć.


„Bezsenność w czasie karnawału”, Janusz Głowacki, W.A.B., Warszawa 2018

To pewnie bracia emeryci przestraszyli się, bo my boimy się wszystkiego. To akurat, wiem, mieszkają dwie staruszki – moje dawne koleżanki, byłe sławne modelki i jeszcze sławniejsze rozpustnice. Ale przegapiły chwilę.

Odłożyły na zakup mieszkania, wytapetowały ściany okładkami z magazynów, na których stoją dumnie i patrzą na wszystko z góry. A teraz na sztywnych, wychudzonych nogach, które kiedyś budziły wściekłe pożądanie, krążą między oknem i telewizorem. Żyją z rent i wspomnień, i mogą liczyć tylko na pieszczoty ślepej jamniczki. Palą papierosy, siedzą w oknach i trochę się boją, a jeszcze bardziej wstydzą, bo wiedzą, że żyją za długo. Blokują mieszkanie w dobrym punkcie i są na utrzymaniu suwerena, zwłaszcza że rozchodzą się alarmujące wieści, że Polacy żyją coraz dłużej kosztem nowych narodowych dzieci. Więc lepiej o sobie nie przypominać i w karnawał te okna zamykać po cichu.

Cafe Sax w Teatrze Rampa [RECENZJA]

Spektakl “Cafe Sax” z piosenkami Agnieszki Osieckiej w Teatrze Rampa mógłby być książką, z której, niczym z lampy Aladyna, wyłaniają się scenografia i postaci: Saska Kępa, zapach kasztanów, rozmazany makijaż kochanki. Bajki w swoim życiu nie stworzysz wczasami all inclusive w Egipcie, ale utkasz ją, tu i teraz, z przeżyć w majowym deszczu, przekonuje Agnieszka Osiecka. Gdy już książkę przeczytasz, chcesz zapomnieć, że czynsz płaci się do dziesiątego.

W majowej ulewie kasztany na Paryskiej pogubiły kwiaty, płatki płaszczyły się na chodniku lub taplały się w kałużach, jakby zdziwione, że ich piękno przeminęło, zanim zdążyło kogoś zachwycić.
Maria zaparkowała seicento obok przystanku. Zadzwoniła do męża, zapytać co robi. W ćwierkaniu przypominała bawiące się wróble. Przecież mogła w tym czasie poczytać synowi „Na jagody” lub “O krasnoludkach i sierotce Marysi” Konopnickiej. Niech to diabli porwą.
Powiedziałam, że już nie zadzwonię, 
dzwoniłam. 
Powiedziałam: “Idź już lepiej do niej” – 
kręciłam. 
Powiedziałam: “Nic już nie pamiętam…” – 
a jakże! 
Powiedziałam: “Cóż, nie jestem święta!” – 
to fakt, że 
okłamałam ciebie tyle razy, 
mój miły. 
Jakoś na to nie brak mi fantazji 
i siły. 
Powiedziałam: “Już nie będę czekać” – 
czekałam… 
Bo czasami chce się do człowieka – 
ja chciałam!  
„Mówiłam żartem”

Szafki w kuchni, której okna wychodziły na ulicę, pachniały mąką, kawą i herbatą. To pewnie yunnan, pomyślał Rafał. Maria nie przyjeżdża, będzie miała mało czasu. W potłuczonym, emaliowanym rondelku odgrzewał fasolkę po bretońsku Pudliszki albo Pamapol, kto by to dziś pamiętał.
– Czemu tak długo – zapytał Rafał ze szczerym wyrzutem.
– Rafale – Maria dobrze wiedziała, że nie znosi, gdy tak się do niego zwraca – musiałam Kacpra odebrać z przedszkola.
Wtuliła się mocno w niego. Klasyczne, jasnoniebieskie dżinsy podkreślały kształt jej szerokich bioder. Obcisła nawet koszulka z przykrótkimi rękawkami podkreślała odwieczne piękno klepsydry talii i bioder.
– To ja danie dla ciebie szykuję, a Ty się spóźniasz – zdenerwowanie Rafała prysło, miał już ją przy sobie.
– Życie. Rafał?
– Tak? Nałożyć ci fasolki.
– Nie. Piwa się napiję.
– Prowadzisz.
– Wiem. Co u twojej córki?
– Dobrze,  mam wezwanie do szkoły, bo Patrycja nie była dwa ostatnie dni.
– Czemu?
– Nie wiem. Matka nie może jej ogarnąć.
Kapsel od Królewskiego odskoczył z przytłumionym syknięciem. Maria pociągnęła spory łyk. Przyjemne ciepło rozpłynęło się po dziąsłach.
Przez okno pokoju zajrzało zachodnie słońce. Na przystanku zatrzymał się 117. Kolejny łyk.
– Kocham Twój tatuaż pod łopatką. Pachnie ogrodem różanym z parku Skaryszewskiego.
Maria zmrużyła oczy. Marzyła o małym, poniemieckim domku na Mazurach, gdzieś koło Giżycka. Niech wieczory pachną czerwonymi malwami, fioletowymi bzami i skoszonymi trawami z bławatkami. Dzieci będą bawić się w błocie, ja rozwieszać pranie, a on – będzie pisał. Wysokie sosny zagrają Bacha, a gdy tak rozszumią się na dobre w lipcowe wichury muzyka przejdzie w nostalgię Czajkowskiego.

Rafał pociągnął z butelki duży łyk piwa, zagryzł paluszkiem żerańskim. Maria leżała nago na boku. Sutki jej niezbyt pięknych piersi sterczały. Piersi nie przyprawiały go o białą gorączkę, ale oprawa oczu, fryzura, kształt pupy, gdy miał ją przed sobą, sprawiały, że jego myśli zaraz zaczynały się pławić w dopaminowym sosie.

Robert, myślała, w tym czasie Maria, był wrażliwym, ale słabym psychicznie człowiekiem. Nie nadawał się na męża. Właściwie wyszła za niego z litości, bo bardzo prosił. Rafał, zaniepokoiła się, o nic nie prosił, wymagał, żądał. Czemu mu się nie oprze?
– Muszę wyjść
– Co – głos ugrzązł w gardle Marii.
– Muszę jechać po córkę do jej koleżanki.
– Rafale – rozpacz odbija się od pustych ścian.
Była dla niego laleczką,
dla drugiego, trzeciego – kto wie?
Potem skryło ją małe miasteczko,
pogrążone w roztopach i mgle.
On miał wszystko to, co chciał:
sławę, złoto, piękno ciał,
życia krusz garściami brał.
A gdy z wiru wtem się zbudził
– już nie było tamtych ludzi,
których kochał, których zwodził,
których znał.
“To nasze ostatnie bolero”

W tamten weekend majowy deszcz lał jak z cebra. Aneta sczytywała na kasie w Biedronce grill kulisty z pokrywą, raid przeciw komarom. Na chuj komu coś na komary, śmiała się w duchu dziewczyna ufarbowana na rudo-miedziany kolor, gdy jej telefon w kieszeni zaczął wibrować. Nie, nie może odebrać. Musi czekać do przerwy, pik, pik, warkocz z nadzieniem z czarnej porzeczki.
– Artura aresztowali, powiedział głos w telefonie.
Pięć lat. Szybko minie.

– To przez ciebie, kurwo – pocieszyła ją teściowa. – Prowadzałaś Arturka gdzieś po bramach i wpadł w złe towarzystwo. – Wypierdalaj stąd.
Dookoła odrapanego starego bloku na Zamoyskiego płatami odchodził tynk. Przechodzący obok budynku facet około pięćdziesiątki pomyślał, że kamienice starzeją się lepiej niż mężczyźni. Łysienie ścian ma swój urok, a facet napuchnięty od wczorajszego alkoholu z koślawymi
zaczeskami na głowie idzie nie wiadomo po co, trzyma się życia, żeby El Clasico obejrzeć lub wina Amarena się napić.
Aneta, pamięta, to miało być przeznaczenie, że imiona na literę a.
Szła w kierunku Lubelskiej. Pod wiaduktem kolejowym wypadł jej papieros. Ormianin albo Kazach albo ktoś zaproponował jej tonem popsutego kontrabasu: – Papierosów nie trzeba?
Podniosła swój. Wieczór, choć słoneczny, przeszywał chłodem. Od strony Wedla pachniało jej ulubionymi Pawełkami.
– Mamo, kiedy wrócimy do domu – dreptała za nią pięcioletnia Patrycja.
Skręciła w Lubelską, ciągnąc za rękę śpiącą córkę. Kasi, jej najlepszej przyjaciółki, akurat nie było w domu. W stronę Dworca Wschodniego obok Anety szła około trzydziestoletnia kobieta w butach na obcasach. Ciągnęła z łoskotem przypominającym turkotanie pociągu walizkę z napisem Samsonite.
Byle do nocy, byle do jutra –
Tłucze się w tobie litania smutna,
Sen cię otuli jak łaska boska
Polska Madonno, Madonno polska.
Sen ci daruje szminkę francuską,
Piersi okryje szkarłatną bluzką,
Sen ci daruje nadzieję płonną,
Polska Madonno, polska Madonno
“Polska Madonna”
Tej piosenki zabrakło w przedstawieniu „Cafe Sax”; brak odczuwam do teraz bardzo mocno. Teatrze Rampa, czemu jej nie było?

Rafał odebrał list polecony na poczcie na Francuskiej. Wieczór odurzająco pachniał kasztanami. Ulewny deszcz parował w wieczornym cieple. Iść w lewo do Paryskiej czy w prawo do Skaryszewskiego. Otworzył list. Bank wzywa do uregulowania trzech rat kredytu hipotecznego za mieszkanie, które kupił w akcie, jak się wydawało, strzelistej i wiecznej miłości.
4269 zł
– Bank wezwanie przysłał, cztery tysiące trzysta – bez nijakiego powitania powiedział ze złością do słuchawki, wolno wypowiadając i kładąc nacisk na trzy ostatnie słowa.
– Co mnie to – z agresją odparła Paulina.
– Kredyt jest wspólny.
– Ja wezwania nie dostałam. Na ciebie jest.
– Ogarnij się. Z czego mam to zapłacić?
– Zapłać alimenty na Julkę, to pogadamy.
Rozłączyła się.

Odczuwamy trochę zgagi po tym życiu – 
po tym życiu, po przepiciu i te pe, 
odczuwamy trochę kaca, 
że co było, to nie wraca, 
jak ten kochaś, który zginął w sinej mgle. 
Odczuwamy trochę żalu, 
że tak wcześnie jest po balu.
„Szpetni czterdziestoletni”

Przypomniał sobie słowa piosenki Agnieszki Osieckiej, gdy minął Francuską 31, dawną Cafe Sax, gdzie Agnieszka Osiecka rozsiewała słowa po karteczkach, serwetkach, w zeszytach. Piła dżin z tonikiem.
Niebo obniżyło się. Zapach lip, kasztanów otulił strapioną duszę Rafała. Maj, majem, ale co dalej? Z czego zapłacić te cholerne raty? Paulina jeszcze tego mieszkania nie chce sprzedać.
W Carefour tuż przed rondem Waszyngtona kupił trzy Żubry. Pomnik Żołnierzy Radzieckich okrywał się atramentowym niebem. Rafałowi wyświetlił się z przykurzonego archiwum pamięci obraz z podręcznika z podstawówki. Warszawiacy kwiatami witają radzieckich żołnierzy siedzących na czołach z czerwoną gwiazdą.

Kanały w Skaryszewskim pachniały rybami i smakiem umami. Woda stała w nich nich wysoko, bo i Wisła rozlała się majestatycznie w korycie, przypominając że człowiek jest małym orzechem laskowym w obliczu sił przyrody. Boże, o czym ja myślę, Rafał pociągnął kolejny łyk Żubra. Żubry chodzą parami czy jak to było? Z oddali dobiegał odgłosy niewyjaśnionej tajemnicy życia, rechot żabiego skrzeku.

Obok przeszła dziewczyna pachnąca perfumami owocowymi. Kołysała miarowo szerokimi biodrami, jakby elegancko kajak płynął po jeziorku Kamionkowskim.
Odczuwamy trochę żalu,
że tak wcześnie jest po balu,
kiedy noga się do tańca jeszcze rwie.
Chce się tańczyć, chce się walczyć,
a tu nagle – panie starszy,
zamykamy, zamykamy, tak czy nie?
„Szpetni czterdziestoletni”

– Cześć, co robisz – zapytał Małgosię poznaną na Sympatii. Ujęła go zielonymi, błyszczącymi pełnią życia i naturalnymi blond włosami do pół pleców.
– Robię Patrykowi kolację. A Ty?
– Sucha kostucha się spóźniła.
– Co?
– Nie wyłączyła mi prądu w środku dnia.
– Co? trzeźwy jesteś?
– Pijany życiem. Pojedziemy na dyskotekę do Wilgi – Małgośka wiedziała gdzie, to, bo mieszkała w Otwocku, a może to już Karczew.
– Nie masz auta.
– Pekaesem.
– Wariat.
Udawanie się zacznie od jutra, a na razie odpłyńmy na kutrach w tę noc.
Panie Czesiu? Jeszcze jedna pięćdziesiątka? Na koszt baru.

Spektakl nie wstrząsnął moją duszą, ale struny jej poruszył, daję 4 na 6, a indywidualnie Dorocie Osińskiej – szóstkę za wykonanie “Na zakręcie”. Krstyna Janda została zdetronizowana, co wydawało się niemożliwe.